50. Diamante

50

Diamante Raleigh

Niektóre noce nie są stworzone do snu.

Są stworzone do kończenia spraw.

Silnik jeszcze stygnie, kiedy opieram się o maskę samochodu i odpalam papierosa. Dym wypełnia płuca, powoli, spokojnie — jakby nic się nie wydarzyło. Jakby świat nie rozpadł się właśnie na kawałki, a ja nie stała pośrodku tego wszystkiego, trzymając w dłoniach jego ostatnie fragmenty.

W tle, z radia w aucie, sączy się głos Lana Del Rey.

Cicho. Prawie niewinnie.

Summertime Sadness rozlewa się po pustej przestrzeni jak krew po betonie.

Śmieję się pod nosem.

– No proszę… idealny soundtrack do końca świata.

Zaciągam się jeszcze raz i patrzę przed siebie. Na światła miasta. Na miejsce, które kiedyś coś dla mnie znaczyło. Teraz to tylko tło. Scenografia.

Jak w Video Games — wszystko wygląda ładnie, dopóki nie zrozumiesz, że to tylko iluzja.

A ja już dawno przestałam wierzyć w iluzje.

Podnoszę głowę i zamykam oczy. Przez moment pozwalam sobie poczuć to wszystko jeszcze raz — ciężar decyzji, smak adrenaliny, ten moment, kiedy wszystko przestaje mieć znaczenie oprócz jednego: przetrwać.

Bo życie…

to nie bajka.

To nie Young and Beautiful, gdzie ktoś obiecuje, że będzie kochał cię wiecznie.

Ludzie nie kochają wiecznie.
Ludzie odchodzą.
Albo… zostają zmuszeni, żeby odejść.

Otwieram oczy.

I wtedy go widzę.

Stoi kilka metrów dalej, w cieniu, jakby należał do tego miejsca bardziej niż ja.

Nie porusza się.

Nie musi.

– Serio? – rzucam, strzepując popiół z papierosa – Myślałam, że masz więcej klasy.

Cisza.

Tylko muzyka.

Teraz leci West Coast — pulsująca, niepokojąca, jak coś, co zaraz eksploduje.

– Wiedziałam, że wrócisz – dodaję spokojnie – Tacy jak ty zawsze wracają.

Robi krok do przodu.

Powoli.

Jakby delektował się tą chwilą.

Uśmiecham się.

Ale to nie jest miły uśmiech.

To ten, który mówi: spróbuj.

– Wiesz, co jest najzabawniejsze? – przechylam głowę, przyglądając mu się uważnie – Myślałeś, że masz nade mną kontrolę.

Jeszcze jeden krok.

– A ja od początku pozwalałam ci tak myśleć.

Cisza między nami jest napięta jak lina.

Jedno złe słowo.

Jeden ruch.

I wszystko się kończy.

Zaciągam się ostatni raz i rzucam niedopałek pod nogi, przygniatając go butem.

– Więc jak będzie? – pytam cicho – Chcesz to skończyć, czy dalej będziemy udawać, że mamy wybór?

On się uśmiecha.

I wtedy wiem.

To nie jest koniec.

To nigdy nie miał być koniec.

To tylko kolejna część tej samej historii.

Tej, z której nie da się wyjść czystym.

Podchodzę bliżej.

Tak blisko, że czuję jego oddech.

– Pamiętaj jedno – szepczę, patrząc mu prosto w oczy – Ja nie przegrywam.

Milknę na sekundę.

A potem dodaję jeszcze ciszej:

– Ja tylko zmieniam zasady gry.

I w tym momencie…

rozlega się dźwięk.

Nie muzyki.

Nie kroków.

Czegoś znacznie gorszego.

Zamarzam.

Bo wiem, co to oznacza.

I pierwszy raz od bardzo dawna…

czuję coś, czego nienawidzę.

Niepewność.

Nie wszystko było tak, jak myślałam.

Nie ja pociągałam za sznurki.

I ktoś właśnie upewnił się, że nigdy więcej nie będę miała takiej pewności.