28. Samantha

28

Samantha Fitzpatrick

Nie pamiętam momentu, w którym strach wszedł do mojego mieszkania.

Pamiętam tylko, że już tam był.

Jax warczy pierwszy.

Cicho, nisko, jakby coś pełzło pod podłogą, a on próbował to zatrzymać samym dźwiękiem. Podnoszę wzrok znad dokumentów. Wciąż mam na sobie żółtą sukienkę, tę z miękkiego materiału, który zwykle koi mnie jak ciepłe światło. Dziś… gryzie. Jakby kolor był zbyt jasny dla tego wieczoru.

– Hej… – szepczę, ale mój głos nie brzmi jak mój.

Jax stoi przy drzwiach wejściowych. Sztywny. Ogon napięty jak struna.

Ktoś był na klatce.

Nie słyszałam kroków. Nie słyszałam windy. Nic. Cisza na tym osiedlu bywa gęsta, ale teraz ma w sobie coś… lepkiego. Jakby przyklejała się do skóry.

Podchodzę bliżej. Każdy krok jest zbyt głośny. Podłoga zdradza mnie stuknięciem, które odbija się echem w mojej głowie.

Zatrzymuję się przy drzwiach.

Nie patrzę od razu przez wizjer.

Najpierw czuję.

Zapach.

Nie mój. Nie sąsiadów. Coś metalicznego, zimnego, jak powietrze przed burzą… albo po czymś gorszym.

Jax warczy głośniej.

– Cicho… – kładę dłoń na jego karku.

Jest gorący. Drży.

Wtedy patrzę.

I nic tam nie ma.

Pusty korytarz. Idealnie równy, biały, sterylny jak z katalogu. Żadnego ruchu. Żadnego cienia.

A jednak…

Serce bije mi szybciej, jakby ktoś stał tuż za drzwiami. Tuż przy nich. Tak blisko, że gdybym je otworzyła, wpadłabym na niego całym ciałem.

Cofam się.

Powoli.

I wtedy to widzę.

Na podłodze, tuż przy progu, coś wsunięte pod drzwi.

Koperta.

Nie było jej wcześniej. Jestem tego pewna. Zbyt pewna.

Jax przestaje warczeć. Teraz tylko patrzy. Na mnie. Jakby wiedział, że nie powinnam tego podnosić.

Oczywiście, że podnoszę.

Papier jest chłodny. Lekko wilgotny. Jakby ktoś trzymał go zbyt długo w dłoniach.

Nie ma nadawcy.

Tylko moje imię.

Samantha.

Bez nazwiska. Bez niczego więcej.

Odrywam klapkę.

W środku jedna kartka.

I jedno zdanie.

„Widziałem, jak się uśmiechasz. Teraz zobaczę, jak przestajesz.”

Powietrze w płucach nagle znika.

Odwracam się odruchowo, jakby ktoś stał za mną.

Ale jestem sama.

Tylko ja. Jax. I to zdanie, które nagle wydaje się być wszędzie. Na ścianach. W świetle lamp. Pod skórą.

Próbuję się zaśmiać. Naprawdę.

Bo przecież to głupie. Jakiś żart. Ktoś z pracy? Ktoś, kto myśli, że to zabawne?

Tylko że moje ręce się trzęsą.

A Jax znowu zaczyna warczeć.

Tym razem nie na drzwi.

Na balkon.

Powoli odwracam głowę.

Drzwi balkonowe są zamknięte.

Ale zasłona…

delikatnie się porusza.

Jakby ktoś przed chwilą ją dotknął.

I nagle wiem coś, czego wcale nie chcę wiedzieć.

To nie przyszło z zewnątrz.

To już tu jest.

Poranki w kancelarii zaczynają się zawsze tak samo.

Za jasno. Za cicho. Zbyt elegancko, żeby było prawdziwie.

Szklana fasada odbija niebo jak lustro bez skazy, a ja przez chwilę widzę w niej siebie taką, jaką chciałabym być. Uśmiechniętą. Spokojną. Nienaruszoną. Żółta marynarka układa się idealnie, włosy miękko opadają na ramiona, oczy… jeszcze nie zdradzają zmęczenia.

Jeszcze.

Wchodzę do środka i wszystko się zmienia.

Kancelaria Wilson pachnie drogimi perfumami i czymś jeszcze. Czymś, czego nie da się nazwać, ale co czuć w gardle, jak kurz po starych sekretach. Tu każdy krok brzmi ciszej niż powinien. Tu ludzie mówią półgłosem, jakby ściany miały uszy.

A może mają.

– Dzień dobry, Sam – rzuca recepcjonistka, nie odrywając wzroku od ekranu.

Uśmiecham się. Automatycznie. To łatwe. Zawsze było.

– Dzień dobry.

Mój głos brzmi ciepło, miękko, jak ktoś, kto nie ma nic do ukrycia.

To kłamstwo.

Przechodzę korytarzem. Szklane drzwi, zamknięte gabinety, nazwiska wyryte w metalowych tabliczkach. Wilson. Harrington. Blake.

I Montano.

Zatrzymuję się na sekundę za długo.

Nie patrzę w tę stronę.

Nie powinnam.

Ale robię to i tak.

Drzwi jego gabinetu są uchylone.

Zawsze są uchylone.

Jakby chciał, żebym wiedziała, że mogę zajrzeć. Albo że on może zobaczyć mnie.

Tony Montano.

Nawet jego imię brzmi jak coś, czego nie powinno się wymawiać zbyt głośno. Jak zaklęcie, które przyciąga kłopoty.

Pierwszy raz, kiedy go zobaczyłam, pomyślałam, że jest… zbyt spokojny.

Nie chodzi o to, jak wygląda. Chociaż i to ma znaczenie. Wysoki. Zawsze nienagannie ubrany. Garnitury, które leżą na nim jak druga skóra. Ruchy powolne, kontrolowane, jakby każdy gest był wcześniej przemyślany.

Ale to oczy.

Ciemne. Zbyt uważne.

Patrzą tak, jakby już wiedziały, co zrobisz za chwilę.

I czy warto cię za to ukarać.

Próbuję przejść obojętnie.

Nie udaje się.

– Samantha.

Zatrzymuję się.

Oczywiście, że mnie zauważył.

Odwracam się powoli. Uśmiech. Ten sam, który działa na wszystkich. Miły. Nieszkodliwy. Trochę zbyt jasny jak na to miejsce.

– Panie Montano.

Stoi w progu. Jedną ręką opiera się o framugę, jakby to była jego scena, a ja tylko przypadkowym widzem.

– Wysłałaś już te dokumenty do klienta z Lyonu?

Jego głos jest spokojny. Gładki. Bez emocji.

Ale coś pod nim drży. Ledwo wyczuwalne napięcie, jak kabel pod napięciem ukryty w ścianie.

– Tak. Wczoraj wieczorem.

Kiwam głową. Staram się nie mrugać za często.

Patrzy na mnie chwilę za długo.

– Sprawdzałaś je?

– Oczywiście.

Uśmiecham się szerzej. Za szeroko.

Cisza między nami gęstnieje.

Czuję ją na skórze. Jakby powietrze nagle zrobiło się cięższe, cieplejsze. Niebezpieczne.

Jego spojrzenie przesuwa się po mnie powoli. Zatrzymuje się na sekundę na mojej szyi. Potem wraca do oczu.

– Dobrze – mówi w końcu.

Ale nie brzmi, jakby mówił o dokumentach.

Cofam się o krok.

To wystarczy, żeby coś w nim drgnęło. Ledwo zauważalnie. Jak cień uśmiechu, który nigdy nie dociera do ust.

– Możesz wejść na chwilę?

To nie brzmi jak pytanie.

Wchodzę.

Gabinet Montano jest inny niż reszta. Ciemniejszy. Cięższy. Drewno, które wygląda na stare, prawie czarne. Zasłony zawsze lekko zasunięte, jakby światło było tu niemile widziane.

Zamykam za sobą drzwi.

Kliknięcie zamka brzmi zbyt głośno.

Staję przy biurku. Nie siadam. Nie zaprasza mnie.

On też nie siada.

Krąży.

Powoli. Bez pośpiechu.

Jakby miał cały czas świata.

– Samantha – zaczyna cicho – lubię ludzi, którzy są dokładni.

Milczę.

– Ale jeszcze bardziej lubię ludzi, którzy wiedzą, kiedy czegoś nie powinni widzieć.

Serce uderza mi mocniej.

– Nie rozumiem…

– Rozumiesz – przerywa.

Staje bliżej. Zbyt blisko.

Czuję jego zapach. Ciemny. Ciężki. Przyciągający w sposób, który mnie złości, bo nie powinnam tego czuć.

– Wczoraj wieczorem zostałaś dłużej.

To nie jest pytanie.

– Miałam dużo pracy.

– I weszłaś do archiwum.

Zamarzam.

Tylko na sekundę.

Ale on to widzi.

Oczywiście, że widzi.

– Drzwi były otwarte – mówię szybko. Za szybko. – Myślałam, że ktoś tam jest.

Cisza.

Jego dłoń opiera się o biurko tuż obok mojej.

Nie dotyka mnie.

Ale jest tak blisko, że czuję ciepło jego skóry.

– I był?

Jego głos jest niższy teraz. Prawie miękki.

Kręcę głową.

– Nie.

To prawda.

Prawie.

Bo w archiwum nikogo nie było.

Tylko półki.

Teczki.

I jedna otwarta szuflada.

A w niej zdjęcie.

Moje zdjęcie.

Robione z daleka. Na ulicy. W świetle popołudnia.

Uśmiecham się na nim.

Tak jak zawsze.

„Widziałem, jak się uśmiechasz.”

Przełykam ślinę.

– Dobrze – mówi Montano.

Zbyt szybko.

Jakby już dostał wszystko, czego potrzebował.

Odsuwa się.

Nagle robi się zimniej.

– Możesz wracać do pracy.

To koniec.

Odwracam się do drzwi. Dłoń na klamce lekko mi drży.

– Samantha.

Znowu.

Zawsze znowu.

Spoglądam przez ramię.

Jego spojrzenie jest teraz inne.

Ciemniejsze.

Głębsze.

– Uważaj na siebie.

Powinno brzmieć jak troska.

Nie brzmi.

Wychodzę.

Korytarz wydaje się jaśniejszy, ale to tylko złudzenie. Światło nie dociera tam, gdzie zaczyna się prawdziwy mrok.

Siadam przy biurku. Otwieram komputer.

Palce nie chcą mnie słuchać.

Na ekranie pojawia się nowa wiadomość.

Nie pamiętam, żebym ją dostała.

Nie pamiętam dźwięku powiadomienia.

Temat: Uśmiech.

Otwieram.

Załącznik.

Klikam.

Zdjęcie ładuje się powoli.

To ja.

Przed chwilą.

Stoję przy biurku Montano.

Drzwi są zamknięte.

A zdjęcie jest zrobione… z wnętrza gabinetu.

Serce zamiera.

Pod zdjęciem jedno zdanie.

„On też patrzy.”

Podnoszę wzrok.

Drzwi jego gabinetu są zamknięte.

Ale wiem.

Po prostu wiem.

Że po drugiej stronie stoi.

I się uśmiecha.

Jestem takim typem człowieka, który nie ufa ciszy.

Cisza to nie spokój. To przerwa między jednym ciosem a drugim.

Dlatego zawsze zakładam najgorsze.

Nie dlatego, że lubię się bać. Wręcz przeciwnie. Strach mnie męczy, rozlewa się po mnie jak zimna woda, wsiąka w ubrania, w myśli, w sposób, w jaki patrzę na ludzi. Ale nauczyłam się czegoś jeszcze wcześniej niż tego, jak się uśmiechać.

Jeśli wyobrazisz sobie najgorszy scenariusz, jeśli rozłożysz go na części, jeśli nazwiesz każdy element, zanim się wydarzy… to kiedy już nadejdzie, nie rozbije cię na kawałki.

Będzie tylko… potwierdzeniem.

A potwierdzenia bolą mniej niż zaskoczenie.

Siedzę przy biurku i patrzę na ekran, ale tak naprawdę widzę tylko odbicie własnej twarzy w czarnym połysku monitora. Uśmiech zniknął gdzieś pomiędzy jednym kliknięciem a drugim.

Oddycham powoli.

Dobrze.

Najgorsze.

Ktoś mnie obserwuje.

Nie „może”. Nie „chyba”.

Ktoś.

To nie był przypadek. Koperta. Zdjęcie. Mail. To się układa zbyt precyzyjnie, zbyt… cierpliwie. Jakby ktoś od dawna wiedział, kiedy i gdzie patrzeć.

Ktoś ma dostęp do mojego mieszkania.

Ta myśl wbija się we mnie jak cienka igła.

Balkon. Zasłona. Ten ruch, który próbowałam sobie wytłumaczyć przeciągiem.

Nie był przeciągiem.

Ktoś wszedł.

Albo wciąż wchodzi.

Zaciskam palce na krawędzi biurka.

Dalej.

Ktoś ma dostęp do kancelarii.

Zdjęcie z gabinetu Montano nie powstało samo. To nie jest przypadkowy kadr. To nie jest zabawa. To jest… demonstracja.

„Mogę być wszędzie.”

Przełykam ślinę.

Dobrze.

Jeszcze dalej.

Ktoś chce mnie przestraszyć.

Ale nie od razu zniszczyć.

To ważne.

Gdyby chciał mnie skrzywdzić… fizycznie… już by to zrobił. Miał okazję. Miał dostęp. Miał czas.

Więc nie chodzi o szybki koniec.

Chodzi o proces.

O patrzenie, jak pękam.

Ta myśl jest najgorsza ze wszystkich, więc zatrzymuję się przy niej na dłużej. Oglądam ją z każdej strony, jak coś obrzydliwego, co jednak muszę zrozumieć, żeby przeżyć.

Ktoś chce mnie złamać powoli.

Moje gardło robi się suche.

– Przestań – szepczę do siebie, ale to nie działa.

Bo jest jeszcze jedno pytanie.

Najważniejsze.

Dlaczego ja?

Zawsze byłam… zwyczajna. Wtopiona w tło. Miła, pomocna, niewyróżniająca się. Ludzie mnie lubią, ale nie zapamiętują na długo. To była moja siła. Bezpieczeństwo.

A teraz ktoś wyciągnął mnie z tego tła jak nitkę z materiału.

I ciągnie.

Powoli.

Aż wszystko zacznie się pruć.

Zamykam oczy na sekundę.

Myśl.

Kancelaria.

Archiwum.

Zdjęcie w szufladzie.

Moje zdjęcie.

Nie przypadkowe.

Ktoś mnie śledził już wcześniej.

Długo przed kopertą.

Długo przed dzisiaj.

Może tygodnie.

Może miesiące.

Czuję, jak coś zimnego rozlewa się po moim kręgosłupie.

– Samantha?

Podskakuję.

Głos zbyt blisko.

Odwracam się gwałtownie.

To tylko Claire z działu prawnego. Trzyma kubek kawy, patrzy na mnie z lekkim zdziwieniem.

– Wszystko w porządku?

Uśmiech wraca na moje usta automatycznie. Mechanicznie. Jak odruch, którego nie da się wyłączyć.

– Tak, jasne. Po prostu… dużo pracy.

Kiwa głową. Wierzy.

Oczywiście, że wierzy.

Ja też bym uwierzyła.

Odchodzi.

Patrzę za nią chwilę, a potem znowu na ekran.

Mail wciąż jest otwarty.

Zdjęcie patrzy na mnie.

„On też patrzy.”

Powoli unoszę wzrok.

Nie chcę.

Naprawdę nie chcę.

Ale muszę.

Drzwi gabinetu Montano są nadal zamknięte.

Nie widzę go.

Nie słyszę.

Nic.

Cisza.

Zbyt idealna.

I wtedy coś do mnie dociera.

Coś, co nie pasuje.

Jeśli ktoś mnie obserwuje…

jeśli ktoś ma dostęp do mojego mieszkania, do kancelarii, do archiwum…

to znaczy, że ma też czas.

Cierpliwość.

Możliwość poruszania się niezauważenie.

I coś jeszcze.

Dostęp.

Prawdziwy dostęp.

Nie przypadkowy.

Nie chwilowy.

Stały.

Powoli, bardzo powoli, obracam się na krześle.

Patrzę na ludzi wokół mnie.

Znajome twarze.

Uśmiechy.

Rozmowy.

Kawa.

Papier.

Normalność.

I nagle wszystko wygląda jak scenografia.

Jak coś ustawionego tylko po to, żeby ukryć jedną rzecz.

Kogoś, kto już tu jest.

Kto nie musi się skradać.

Bo nikt by go nie podejrzewał.

Serce bije mi mocniej.

Za szybko.

Za głośno.

Wracam wzrokiem do drzwi Montano.

I po raz pierwszy dopuszczam tę myśl w pełni.

Nie jako cień.

Nie jako przelotne podejrzenie.

Ale jako coś realnego.

A jeśli to on… nie jest tylko częścią tego miejsca?

A jeśli to on jest powodem, dla którego to wszystko się dzieje?

Moje palce drżą.

Nie ze strachu.

Już nie tylko.

Z czegoś bardziej niepokojącego.

Bo jeśli mam rację…

to jestem bliżej niego, niż powinnam być.

Zbyt blisko, żeby się wycofać.

I dokładnie tam, gdzie ktoś chciał mnie doprowadzić.

Czemu twoje dłonie kończą się na papierze,
a nie na mojej skórze, gdzie mogłyby się zgubić?
Czemu twój głos rozlewa się tylko w słowach,
zamiast wślizgnąć się pod mój oddech, bliżej, głębiej?

Piszę do ciebie, jakby atrament był jedyną drogą,
a przecież czuję cię w przerwach między zdaniami,
w niedopowiedzianych krawędziach liter,
w ciszy, która zostaje po przecinku.

Kiedy składam kartkę,
to jakbym zamykała coś żywego.
Jakbym zamykała ciebie.

A potem czekam.

Na moment, w którym nasze pory roku się pomylą,
kiedy twoja zima pęknie pod naporem mojego lata,
kiedy śnieg na twoich ustach stopnieje
od słów, które nigdy nie były tylko słowami.

Bo może to nie odległość jest między nami,
tylko czas, który uparcie płynie w przeciwnych kierunkach.

A może…

może ktoś pilnuje,
żebyśmy nigdy nie znaleźli się w tej samej chwili.

Nie znam go.

A jednak czuję, jakby jego obecność już dawno przecięła moją historię, tylko jeszcze nie widzę miejsca, w którym to się stało.

Uczę się ludzi przez wzorce. To też część mojego systemu obronnego. Rozkładam ich na części, zanim zdążą podejść za blisko. Nadaję im kształty, zanim staną się zagrożeniem.

On nie pasuje do żadnego.

Typ podróżnika.

Nie w tym romantycznym sensie z pocztówek i zdjęć o zachodzie słońca. Bardziej jak ktoś, kto od początku życia nauczył się, że droga nie prowadzi do celu, tylko od czegoś. Kocie łby zamiast asfaltu. Nierówności, które uczą równowagi szybciej niż cokolwiek innego.

Jeśli biegniesz po czymś takim, nie możesz się zatrzymać.

Więc się nie zatrzymał.

Nabrał prędkości. I już jej nie oddał.

Ludzie widzą go raz.

I to wystarcza.

Wyobrażam go sobie wyraźnie, choć nie wiem, skąd biorą się te szczegóły. Wysoki. Sylwetka napięta, jakby ciało było przyzwyczajone do ciągłego ruchu, do gotowości. Spojrzenie, które zatrzymuje na sekundę za długo.

Psychopatyczne.

Tak mu kiedyś powiedział ktoś, kto znał go wystarczająco dobrze, żeby to nie było tylko żartem.

A on się z tego śmieje.

To mnie niepokoi najbardziej.

Bo ludzie, którzy potrafią śmiać się z takich rzeczy, zazwyczaj dawno przestali przejmować się tym, jak są widziani. A to znaczy, że nie potrzebują akceptacji.

Nie potrzebują też granic.

Towarzystwo? Opcjonalne.

Kieliszek? Jeśli jest, to dobrze. Jeśli nie… nic się nie zmienia.

Samotność nie jest dla niego pustką.

Jest przestrzenią.

Skończył studia. Magister.

To brzmi jak coś, co powinno go gdzieś zakotwiczyć. Nadać kierunek.

Nie nadało.

Wybrał drogę zamiast zawodu. Ruch zamiast stabilności. Decyzję zamiast obowiązku.

Gitara.

To jedyna rzecz, która brzmi jak zatrzymanie.

Widzę go gdzieś w półmroku, palce przesuwające się po strunach bez pośpiechu, jakby tylko tam pozwalał sobie na coś wolniejszego. Na coś, co nie ucieka.

A jednak nawet to nie zatrzymuje go na długo.

Homoseksualista.

Ta informacja nie zmienia wiele w obrazie, który mam w głowie, ale… coś porządkuje. Odsuwa pewne oczywiste tropy. Przesuwa ciężar w inne miejsca.

Relacje, które wybiera, jeśli w ogóle je wybiera, muszą być inne.

Bardziej konkretne.

Albo bardziej niebezpieczne.

Oddycham wolniej.

Nie wiem, dlaczego o nim myślę właśnie teraz.

Nie wiem, czy w ogóle istnieje.

A jednak…

słowa pojawiają się same.

Jakby ktoś je już kiedyś napisał.

Wpuść mnie, bo skonam.

Drgam.

To zdanie nie brzmi jak prośba.

Brzmi jak coś pomiędzy groźbą a wyznaniem.

Podnoszę wzrok na okno.

Światło w moim mieszkaniu wieczorem zawsze jest miękkie, rozproszone. Nigdy nie lubiłam ostrych lamp. Teraz wydaje się słabsze niż zwykle.

Jakby coś je tłumiło.

Na piętrze, licho światło się tli…

Serce przyspiesza.

Jax podnosi głowę.

Znowu.

jak kot będę czekał uchylonych okien czy drzwi.

Nie podeszłam do okna.

Jeszcze nie.

Ale już wiem, że nie powinnam.

Bo jeśli to tylko wyobraźnia… nic tam nie będzie.

A jeśli to nie wyobraźnia…

to ktoś właśnie nauczył się czekać.

Cierpliwie.

Dokładnie tak, jak ja nauczyłam się zakładać najgorsze.